Boerderijwinkel Drenthe Zorgboerderij

De sambalbij

In onze huidige boerderijwinkel, een zeecontainer, past één klant tegelijk. De ander wacht buiten; zolang het niet regent is dat niet erg. Wél is het jammer dat het te krap is om deelnemers mee te laten helpen. Voor hen niks leukers dan groente afwegen, kaas snijden en geld teruggeven. Het maakt ze trots, zichtbaar én – eerlijk is eerlijk – hun bediening is allerminst standaard of saai.

Na jaren zeuren van mijn kant wordt er nu in de schuur getimmerd aan een nieuwe winkel. Ook deelnemer Reinier kan niet wachten tot de opening. “Mag ik vandaag vast wat klanten helpen? vraagt hij. “Gewoon, om te zien of ik het kan?” Vooruit. Met een wortel in zijn hand ijsbeert hij door de zeecontainer, wachtend op de eerste klant. Zodra de eerste een voet over de drempel zet, rent Reinier naar hem toe. “Meneer, hoe kun je een ei tegen de muur gooien zonder dat hij kapot gaat?”

Enigszins verbouwereerd blijft de klant staan.

“Door de kip eromheen te laten zitten!” De zeecontainer vult zich met bulderend gelach en Reinier wrijft tevreden in zijn handen. “Ik vertelde hem wel goed!”

“Kan ik u helpen?” probeer ik tussen beiden te komen. Maar Reinier is nog lang niet klaar.

“Het is rood en loopt op de Noordpool. Waarom heeft een Belg een mes in zijn auto? Waarom heet een ei een ei? Waarom heeft een kameel geen trekhaak? Wat krijg je als je een mol met een olifant kruist? Het is oranje en twijfelt…”

“Ik wil graag een pond jong belegen”, lacht de klant.

“…Waarom heeft een Belg een hamer in zijn auto? Hoe heet een boemerang die niet terugkomt? Het is groen en ligt op de motorkap van de auto. Waarom kun je een muis niet melken?…”

“Anders nog iets?”

“Een kilo aardappels graag. En een fles karnemelk.”

“…Waarom heeft een Lada achterruitverwarming? Het is rood en vliegt door de Chinees…”

De klant fronst zijn wenkbrauwen. Rood en het vliegt door de Chinees? Die ken ik niet.”

“Een sambalbij!”

Opnieuw gebulder. “Nu heb ik er eentje voor jou: wat is blauw en niet zwaar?”

“Lichtblauw natuurlijk. Die kende ik al. Hoe noem je…”

“Reinier, help je even afrekenen?” onderbreek ik hem en geef hem het wisselgeld.

De klant pakt zijn tas. “Ik zal de moppen thuis aan mijn vrouw vertellen. Bewaar je er nog een paar voor de volgende keer?”

“Reken maar.” Reinier wuift de man na en steekt tevreden de wortel in zijn mond. “Zo. Als je het doet, moet je het goed doen.”

 

Dit vind je misschien ook leuk...